Skip to content

Aliskiren w połączeniu z losartanem w cukrzycy typu 2 i nefropatii typu 2 ad 5

1 miesiąc ago

329 words

Analizę szybkości wydalania albuminy z moczem i oszacowanej szybkości filtracji kłębuszkowej przeprowadzono przy użyciu danych przekształconych logarytmicznie. Korelacje pomiędzy zmianami w stosunku do wartości wyjściowej ciśnienia krwi a zmianami w stosunku do wartości wyjściowej w stosunku albuminy do kreatyniny oceniano za pomocą analizy regresji liniowej. Wszystkie analizy statystyczne przeprowadzono za pomocą oprogramowania SAS, wersja 8.2 lub wyższa (SAS Institute). Wyniki
Charakterystyka pacjentów
Tabela 2. Tabela 2. Współistniejące terapie przeciwnadciśnieniowe były otrzymywane na początku i podczas okresu podwójnie ślepej próby u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią typu 2. Wyjściowe charakterystyki demograficzne, kliniczne i biochemiczne oraz liczba pacjentów, którzy otrzymywali leczenie obniżające stężenie glukozy i obniżające stężenie lipidów oraz aspirynę (.325 mg na dobę) były zrównoważone między obiema grupami, z tym że pacjenci w grupie placebo byli nieco starsi (P = 0,009) (tabela 1). Średnie wartości hemoglobiny glikowanej pozostały niezmienione, o 8,0%, w grupie aliskirenu i wzrosły do 8,1% w grupie placebo, a liczba ciężkich epizodów hipoglikemii wynosiła odpowiednio zero i jeden. Dodatkowe leki obniżające ciśnienie krwi, które przyjmowały pacjenci w obu grupach, przedstawiono w Tabeli 2.
Wyniki pierwotne i wtórne
Rycina 2. Rycina 2. Zmiany od linii bazowej w stosunku albuminy do kreatyniny, wskaźnika wydalania albumin z moczem i ciśnienia krwi według grupy badanej. Procentowa zmiana względem wartości wyjściowej (2 tygodnie przed randomizacją), w średniej geometrycznej z 95% przedziałami ufności, jest pokazana dla stosunku albuminy w moczu do kreatyniny (panel A), wskaźnika wydalania albuminy przez noc (Panel B) i średniej ciśnienie krwi mierzone podczas siedzenia pacjenta (panel C). Dane pokazują zależny od dawki wpływ aliskirenu na albuminurię.
Pod koniec okresu badania leczenie aliskirenem (150 mg na dobę przez 3 miesiące, a następnie 300 mg na dobę przez kolejne 3 miesiące) zmniejszyło średni stosunek albumina do kreatyniny w moczu o 20% w porównaniu z placebo (95 % przedział ufności [CI], 9 do 30; P <0,001) (Figura 2A). Model mieszanych efektów dał identyczne zmniejszenie o 20% w stosunku do średniej albuminy do kreatyniny w moczu (95% CI, 11 do 29, P <0,001). Po skorygowaniu o zmianę wartości ciśnienia skurczowego w stosunku do wartości wyjściowej, redukcja wyniosła 18% (95% CI, 7 do 28, P = 0,002). W 12. tygodniu 150 mg aliskirenu na dobę, w porównaniu z placebo, zmniejszyło stosunek albuminy do kreatyniny w moczu o 11% (95% CI, 2 do 20; P = 0,02). W 24. tygodniu wskaźnik wydalania albuminy z moczu w ciągu nocy wykazywał podobny schemat, z redukcją o 18% w grupie aliskirenowej (95% CI, 5 do 30, P = 0,009 dla porównania z grupą placebo) (Figura 2B). Po skorygowaniu o zmianę wartości ciśnienia skurczowego w stosunku do wartości wyjściowej, redukcja wyniosła 17% (95% CI, 4 do 29, P = 0,02). Średnie ciśnienie krwi, mierzone podczas siedzenia pacjenta, było prawie identyczne w punkcie wyjściowym w obu grupach. Pod koniec okresu badania (tydzień 24) średnie ciśnienie krwi w grupie aliskirenu było o 2/1 mm Hg mniejsze niż w grupie placebo (P = 0,07 dla ciśnienia skurczowego, P = 0,08 dla ciśnienia rozkurczowego) (ryc. 2C).
Zmniejszenie o 50% lub więcej w albuminurii stwierdzono u 24,7% pacjentów otrzymujących aliskiren, w porównaniu z 12,5% pacjentów otrzymujących placebo (p <0,001) [przypisy: odczyn arthusa, idiosynkrazja, ekg wrocław ]

Powiązane tematy z artykułem: ekg wrocław idiosynkrazja odczyn arthusa