Skip to content

Mutacje związane z nabytą opornością na blokadę PD-1 w czerniaku ad 5

1 miesiąc ago

521 words

Podobna utrata heterozygotyczności wystąpiła w przypadku chromosomu 9 w Pacjent 2 (ryc. S8 i tabela S5 w dodatkowym dodatku). Łącznie dane te sugerują, że nowotwory oporne na anty-PD-1 są względnie homogenną populacją pochodzącą bezpośrednio od wyjściowego guza i że nabycie mutacji JAK było wczesnym wydarzeniem założycielskim przed selekcją klonalną i nawrotem pomimo faktu, że mutacja była nie wykryto w tkance guza przed leczeniem. Funkcjonalne efekty mutacji JAK2
Figura 3. Figura 3. Utrata indukowanej przez interferon gamma sygnalizacji i zmiana ekspresji genu przez nabytą mutację JAK2. W panelu A, analiza Western błot lizatów z linii komórkowych M420 (pacjent 2, linia podstawowa) i M464 (pacjent 2, nawrót) pokazuje sygnałowy sygnał kinazowy jonus (JAK) i aktywator sygnałów transkrypcyjnych (STAT) oraz indukcję docelową w dół po 30 minutach (m) lub 18 godzinach (h) ekspozycji na interferon (IFN) alfa, beta lub gamma (C oznacza nieleczoną kontrolę). Ekspresja białka kinazy 2 (JAK2) Janusa była nieobecna w linii komórkowej nawrotu (gwiazdka), a M464 nie ulegał fosforylacji pośrednich składników sygnałowych STAT1 i STAT3 lub zwiększał poziom docelowych odpowiedzi interferonu TAP1, PD-L1 i głównego kompleksu zgodności tkankowej ( MHC) klasy I po leczeniu specyficznie interferonem gamma (czerwone pole), w porównaniu z nienaruszoną sygnalizacją w M420 (niebieskie pudełko). Nie stwierdzono zmian w odpowiedzi na interferon alfa lub beta. Jak pokazano w Tablicy B, brak odpowiedzi na ekspozycję na interferon gamma zaobserwowano również w barwieniu powierzchni dla PD-L1 i MHC klasy I za pomocą cytometrii przepływowej. Każdy punkt reprezentuje niezależny eksperyment, pręty T przedstawiają standardowe odchylenia, a Pvaluesare dla dwukierunkowej analizy wariancji z poprawką Dunnetta. MFI oznacza średnią intensywność fluorescencji, a NS nie jest znacząca. Panel C pokazuje liczbę RNA log2 dla 790 genów związanych z odpornością podczas ekspozycji na interferon gamma lub kontrolę nośnika. Wyjściowa linia komórkowa M420 (na górze) wykazała regulację w górę wielu stymulowanych przez interferon genów (linia oznacza wzrost o czynnik 4), podczas gdy zmutowana linia komórkowa progresji M464 (u dołu) nie miała podobnej odpowiedzi.
Aby ocenić konsekwencje funkcjonalne obserwowanych mutacji JAK, skoncentrowaliśmy się na mutacji JAK2 od Pacjenta 2, stosując dwie linie komórkowe ustalone na początku (M420, JAK2 typu dzikiego) i w momencie nawrotu (M464, mutacja miejsca splicingu JAK2 F547 ). Sekwencjonowanie w całym eksomerze potwierdziło, że pierwotny guz masowy był dobrze reprezentowany przez M464 (ryc. S9 w dodatku uzupełniającym). Analiza Western blot wykazała, że wyjściowa linia komórkowa reagowała na interferon alfa, beta i gamma oczekiwaną transdukcją sygnału, w tym wzrost przetwornika sygnału i aktywatora ekspresji transkrypcji (STAT1) i ekspresji czynnika regulującego interferon (IRF), fosforylacji STAT1 ( pSTAT1) i wytwarzanie docelowych docelowych interferonów, takich jak PD-L1, transporter związany z przetwarzaniem antygenu (TAP1) i głównym kompleksem zgodności tkankowej (MHC) klasy I (Figura 3A). Jednak linia komórkowa od postępującej zmiany wykazywała całkowitą utratę białka JAK2 (Figura 3A), co skutkowało brakiem odpowiedzi na interferon gamma, bez zmiany wrażliwości na interferon alfa lub beta
[więcej w: kraniektomia, labmed, trening umiejętności społecznych dla dzieci ]

Powiązane tematy z artykułem: kraniektomia labmed trening umiejętności społecznych dla dzieci