Skip to content

PTEN Mutacje jako przyczyna konstytutywnej wrażliwości i otyłości insulinowej AD 8

1 miesiąc ago

610 words

Wyniki pokazują, że wzrostu masy ciała nie można przypisać zwiększonej kości lub szczupłej masy, ale raczej wzrostowi otyłości. Również grubość fałdu fałdowego (konkretna miara podskórnej tkanki tłuszczowej) nie była istotnie większa u pacjentów niż w dopasowanych pod względem wagi kontrolnych; kompartmentalizacja tłuszczu trzewnego w podskórny tłuszcz mogła być związana ze zwiększoną wrażliwością na insulinę. Ponadto zwiększonej wrażliwości na insulinę u pacjentów z niewydolnością kłębków PTEN nie można przypisać zwiększeniu ilości metabolicznie chroniącej tkanki tłuszczowej tłuszczu tłuszczowego. Chociaż systematyczne pomiary wzrostu i masy ciała w okresie dzieciństwa i dorastania nie były dostępne dla większości naszych pacjentów, dane, które udało nam się uzyskać, wraz z wcześniejszymi danymi, 25 sugerują, że występuje stały wzrost masy ciała w całym okresie dzieciństwa i dorastania w nosicielach mutacji PTEN. Adiponektyna jest związana z wrażliwością na insulinę, a osoby otyłe wrażliwymi na insulinę mają podwyższony poziom adiponektyny we krwi w porównaniu z osobami otyłymi opornymi na insulinę.28 Pomimo znacznej wrażliwości na insulinę u naszych pacjentów w porównaniu z grupą kontrolną, poziom krążących adiponektyny był paradoksalnie niższy. Poziomy adiponektyny były skorelowane z BMI w obu grupach, ale były konsekwentnie niższe w jednostkach BMI wśród pacjentów niż w grupie kontrolnej (ryc. 2 w dodatkowym dodatku). Wyniki były podobne dla stosunku talii do bioder (dane nie pokazane).
Związek między adiponektyną a wrażliwością na insulinę jest złożony, a inni odkryli nieoczekiwane wyniki pomiaru tego hormonu w odniesieniu do zespołów oporności na insulinę. Pacjenci z ciężką insulinoopornością z powodu genetycznie wadliwych receptorów insuliny mają hiperadeponektynizm. 29 W zespole Cowdena związek między wrażliwością na insulinę a adiponektyną dodatkowo komplikuje związek między stężeniem adiponektyny a ryzykiem raka. 30 Wykazano, że poziomy adiponektyny w krążeniu są być odwrotnie skorelowany z ryzykiem raka piersi lub trzonu macicy, między innymi, które są powszechne w zespole Cowdena.
Zbadaliśmy także związek między powszechną zmiennością genetyczną w locus PTEN a miarami glukozy na czczo lub insuliny w zdrowych, bez cukrzycy kontrolach. Zbadaliśmy polimorfizmy pojedynczego nukleotydu w lub w obrębie kb PTEN w publicznie dostępnych danych z MAGIC.2 Chociaż żaden wariant nie osiągnął istotności dla genomu (P = 5 × 10-8), znaleźliśmy sugestywne skojarzenia dla insuliny na czczo (rs2142136, P = 1,17 × 10-5) i poziomu glukozy na czczo (rs11202614, P = 7,13 × 10-7) .2 Te wstępne wyniki będą wymagać dalszej replikacji i z uwagi na odwrotną zależność między poziomem insuliny na czczo a wskaźnikiem BMI u pacjentów z zespołem Cowdena, rozsądnie byłoby ponownie przeanalizować z dostosowaniem poziomów insuliny na czczo dla BMI.
Podsumowując, opisujemy monogeniczną przyczynę głębokiego uczulenia na insulinę, które paradoksalnie występuje w związku z otyłością Wykazujemy również, że skuteczność hemolizy PTEN wydaje się zwiększać ryzyko otyłości i raka, ale zmniejsza ryzyko cukrzycy typu 2 ze względu na zwiększoną wrażliwość na insulinę. Jest to przykład, w jaki sposób można ściśle połączyć szlaki metabolizmu i wzrostu komórek i popiera hipotezę, że epidemiologiczne i genetyczne powiązania między rakiem a cukrzycą typu 2 mogą opierać się na wspólnych szlakach sygnałowych łączących geny supresorów nowotworów ze szlakami metabolicznymi, które pośredniczą w działaniu insuliny. .
[patrz też: stomia wklęsła, przeglądarka skierowań na leczenie sanatoryjne nfz, wstęga przyśrodkowa ]

Powiązane tematy z artykułem: przeglądarka skierowań na leczenie sanatoryjne nfz stomia wklęsła wstęga przyśrodkowa